"ก้นะ....เหงาน่ะสิ ถามได้"แล้วร่างสูงที่ตีหน้าเศร้าหลอกคาเมะจังได้อยุ๋หมัดเรยล่ะ

"เอ๋....เหงาเหรอ..ทำไมล่ะฮะ...พี่จินสนิทก่ะคนง่ายจะตายนี่นา"คาเมะหยุดเดินกระทันหัน...ก้จินอ่ะ..เปนคนที่มีอัธยาศัยดีนี่นา....ขนาดกับคนที่เจอด้วยกันแค่ 10 จินก้ทำเหมือนกับว่ารู้จักกันมานานเปนแรมปี...และใบหน้าที่ขมวดคิ้วจนจะผูกเปนโบว์ของคาเมะนั้นก้ทำให้จินได้ใจ(ตีบทแตกกระจุย)

"ก้พี่เหงา....เพราะว่า..."

"เพราะว่า....?"

"เพราะว่าม่ายมีคาเมะจังอยู่ด้วยไง"ไม่พูดเปล่า...จินนำมือแกร่งไปขยี้หัวเด็กน้อยด้วยความเคยชิน....

"อ่ะ....พี่จินอ่ะ"หน้าของคาเมะตอนนี้แดงเปนลูกมะเขือเทศที่ตนไม่ชอบไปหมดแล้ว....ก้นะ..ทำไมพี่จินชอบพูดอย่างนี้อยู่เรื่อยเลยก้ม่ายรุ้

"แล้วเราล่ะ..วันนี้มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังมั้ย"ทำไมจินจะไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัวเล็กของเค้าบ้าง...ก้ไอ้น้องชายสุดเลิฟมันเล่าให้ฟังหมดแล้วว่าคาเมะโดนไอ้โย่งข้างห้องมาสารภาพรัก...

"พี่จินรู้ได้ไงว่าวันนี้คาเมะมีอะไรจะเล่าให้ฟัง..."คาเมะเอียงคอถามอย่างน่ารัก.....

"พี่ก้ถามไปงั้นๆแหล่ะ..ว่าแต่มีจิงๆช่ายม้า..."ตีบทแตกกระจุยอีกตามเคย....

"อื้ม....ก้วันนี้น่ะนะ......"คาเมะที่กำลังเกริ่นเรื่องที่จะเล่าแอบแปลกใจเล็กน้อยที่จินตั้งใจฟังเค้าเหลือเกิน...ตั้งใจฟังมากมายเลยอ่ะ...(ขี้สงสัยจัง)

"อืมๆๆ"จินพยักหน้ารับรู้เพื่อให้คาเมะรู้ว่าตัวเองตั้งใจฟังขนาดไหน...

"ก้วันนี้อ่ะ...ฮิโระน้องพี่จินนั่นแหล่ะ...แย่งข้าวคาเมะกินหมดเรย"

"อ่ะ...."จินแอบชะงักเล็กน้อยเมื่อเรื่องที่คาเมะลานั้นมันคนละเรื่องกับที่เค้าต้องการจะรู้จากปากสีซากุระนั่นน่ะสิ

"แล้วก้..."คาเมะพยายามคิดเรื่องที่เดินขึ้นวันนี้

"แล้วก้...?"(เริ่มมีความหวังอีกครั้ง)

"แล้วก้...วันนี้อ่ะ....คุณครูสั่งการบ้านเยอะมากๆเลยล่ะ...พี่จินต้องช่วนคาเมะทำด้วยนะ.."ว่าแล้วก้ไปกอดแขนร่างสูงเขย่าๆเหมือนเด็กน้อยที่อยากกินขนม

"คร้าบๆ...เรื่องแค่นี้เอง...แล้วไม่มีเรื่องที่มีคนมาสารภาพรักเหรอ..อุ๊บ!!"ในที่สุดก้หลุดปากออกมาจนได้....

"ทำไมพี่จินรู้เรื่องล่ะ...ฮิโระเล่าให้ฟังช่ายมั้ย!!"คาเมะรู้ไต๋จอนหรอกน่า..จะหลอกถามเรื่องนี้ตั้งแต่แรกน่ะสิ...ถึงเค้าไม่เล่า..ฮิโระก้ต้องเล่าให้พี่จินฟังอยุ๋แล้ว....น่าน้อยใจชะมัด ว่าแล้วก้ทำปากยู่กอดอกงอนไปตามระเบียบ

"อ่ะ....คาเมะงอนทำไมอ่ะ....พี่แค่อยากได้ยินจากปากคาเมะเท่านั้นเองนี่นา...แล้วตกลงมีคนมาสารภาพรักจิงๆช่ายม้า...ทำไมไม่เล่าให้พี่จินฟังมั่งล่ะคร้าบ.."แล้วจินก้ง้อคาเมะ..แต่ก้ยังแอบบ่นด้วยความน้อยใจ

"ก้คาเมะเหนว่ามันไม่สำคัญนี่นา..."แล้วคาเมะก้หันหน้ามาคุยกับจินดีๆแต่ทว่าปากก้ยังยู่เหมือนเดิม

"....."ว่าแล้วจินก้ใช้มือแกร่งทั้งสองข้างมาจับหน้าของคาเมะเอาไว้....แล้วจ้อมองเข้าไปนัยต์ตาคุ่งามนั้นอย่างลึกซึ้ง

"......"ตอนนี้คาเมะรุสึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่เลย...พี่จินอยู๋ใกล้แค่เอื้อมแค่นี้....แต่ทำไมเค้ากลับไม่กล้าสื่อความรู้สึกของตัวเองออกไปนะ ยิ่งจ้องก้ยิ่งหน้าแดง.....นัยต์ตาคมเข้มคู่นั้นเหมือนกำลังจะบอกรักเค้าเรย......ขอคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ยนะ

"ทุกเรื่องของคาเมะก้สำคัญสำหรับพี่จินหมดนั่นแหล่ะ รุ้มั้ย..."แล้วจินก้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คาเมะมากขึ้น....มากขึ้น....มากขึ้น......คาเมะหลับตาปี๋...เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นทำให้เค้ารู้สึกดีใจและกลัวปะปนกัน...แล้วคาเมะก้รู้สึกถึงสัมผัสที่แผ่วเบาบริเวณหน้าผาก พอลืมตาขึ้นอีกทีหน้าจินก้อยู่ในระยะเท่าเดิม...แต่ทว่ามือแรกร่งกลับม่ายยอมละอกจากใบหน้างามนั้น

"แล้วจะเล่าได้รึยังครับว่าใครมาสารภาพรักกับคาเมะจัง"จินถามคาเะมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน...

"กะ...ก้....เอามือออกจากหน้าคาเมะสิ..จะ..จะได้เล่าให้ฟัง"คาเมะพยายามความคุมให้เสียงตั้วเองไม่สั่น....แล้วเค้าก้รู้สึกว่าใบหน้ามันร้อนผ่าวตั้งแต่พี่จินจับหน้าเค้าแล้ว....

"......"ร่างสูงไม่ตอบ..เพียงแต่ค่อยๆละมือออกจากใบหน้าหวานนั้นอย่างเสียดาย...

"เดินไปเล่าไปได้มั้ย..."แล้วคาเมะก้ก้มหน้างุดถามด้วยเสียงอุ้อี้.....

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"แล้วจินก้กระชับมือนุ่มนิ่มนั้นเดินกลับบ้านต่อ....

"ก้วันนี้น่ะ...ทางุจิห้องAเค้ามาสารภาพรักกับผม...แต่ว่าผมตอบปฏิเสธเค้าไปเพราะว่าผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว"คาเมะพูดไปเรื่อยๆด้วยหน้าตาที่แดงระเรื่อ....

"......"จินชะงักกับคำพูดเมื่อกี้ของร่าบาง -มีคนที่ชอบอยู่แล้วงั้นเหรอ- จากความรู้สึกที่เคยมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าคาเมะมีเค้าคนเดียว...มันหายไปหมดด้วยคำพูดนี้.. เค้าชักจะไม่แน่ใจแล้วว่า...ร่างข้างๆนี้..จะรักเค้าเหมือนกัน..เหมือนที่เคยคิดเอาไว้

"พี่จิน....เปนอะไรอ่ะ"คาเมะรู้สึกถึงแรงกระชับที่มือ

ใครเหรอคนที่คาเมะชอบจินถามด้วยน้ำเสียงที่เศร้าจับใจ

เมื่อร่างบางไม่ตอบจินจึงมองหน้างามนั้นใบหน้าหวานถูกแต่งเติมด้วยสีแดงระเรื่อ ดวงตาที่สั่นระริกมันบ่งบอกว่า..คาเมะคงจัรักคนๆนั้นมากๆเลยสินะ

อ่ะไม่เปนรายๆไม่ต้องตอบก้ได้แล้วจินก้เปลี่ยนสีหน้ามาร่าเริงแบบเดิมแล้วจึงกระชับมือคาเมะเดินกลับบ้าน.และระหว่างทางนั้นก้ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย.และความเงียบนั้นแหล่ะที่ทำให้คาเมะหวนคิดถึงคำพูดของทางุจิที่ทิ้งท้ายเอาไว้-แล้วนายอย่าลืมบอกพี่เค้าไปล่ะ...ก่อนที่จะมีใครมาบอกเค้าก่อน-...ก้นะ.ก่อนจะบอกก้ขอเตรียมใจไปก่อนละกัน.

ไปแล้วนะฮะเปนอีกวันที่ร่างบางเปิดประตูออกมาเพียงคนเดียว

อ้าวคาเมะจังอรุณสวัสดิ์จ๊ะนางอคานิชิที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่เอ่ยทักเด็กหนุ่มด้วยความเอ็นดู

ฮะแล้วพี่จินล่ะฮะ..ยังไม่ตื่นเหรอฮะ

พี่เค้าไปตั้งแต่เช้าแล้วลูก.เหนบอกว่าไปซ้อมฟุตบอลที่ชอมรมรึยังไงเนี่ยแหล่ะ

ฮะ.ขอบคุณฮะผมไปเรียนก่อนนะฮะแล้วคาเมะก้ต้องเดินไปโรงเรียนคนเดียวอีกตามเคย-

อาทิตย์นึงแล้วสินะ.ที่พี่จินคอยหลบหน้าผมตั้งแต่วันนั้น..ผมทำอะไรผิดเหรอ-ระยะทางที่ไปโรงเรียนนั้นจากที่เคยคิดว่ามันสั้นนิดเดียวแต่ตอนนี้กลับรู้สึกตรงกันข้าม.ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้รู้สึกว่ามันยาวนักบรรยากาศรอบข้างช่างดูเงียบเหงา.
อยากเจอพี่จินจังเลย.
อยากกุมมือพี่จินเดินไปโรงเรียนด้วยกันเหมือนเดิม.
พี่จินจะคิดถึงผมมั้ยนะ..ผมคิดถึงพี่จินจัง.
มีเพียงถ้อยคำเหล่านี้ที่ผุดขึ้นมาในหัวสมองตลอดระยะเวลาเดินทางไปโรงเรียน

ทำอย่างนี้จะดีเหรอวะไอ้จินไม่สงสารน้องเค้าเหรอนากามารุ ยูอิจิเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ประถมเอ่ยปากถามไอ้เพื่อนตัวดีที่หนีหน้าสุดเลิฟของมันด้วยการอ้างว่ามาเข้าชมรมตั้งแต่เช้า.ให้ตายเถอ่ะ

กุว่ามันดีสำหรับเค้าแล้วก้กุแล้วสรรพนามที่จินใช้เรียกร่างบางมันต่างกับจอนที่อยู่ต่อหน้าเจ้าตัวนักต่อหน้าเราคงเปนได้แค่พี่กับน้องแต่พอห่างกันแบบนี้..มันยิ่งทำให้เค้ารู้ว่า..เค้ารู้สึก รัก คาเมะมากมายรักเท่าที่ชีวิตจะมอบให้ได้ไม่ใช่แค่พี่กับน้องแต่รักเหมือนคนรักทั่วๆไป

เออ..แต่โทโมะเล่าให้กุฟังว่า.น้องเค้านั่งซึมทุกวันเลยนะเว้ยยูอิจิเล่าสิ่งที่เค้าได้ฟังจากแฟนให้เพื่อนฟัง..ด้วความเปนห่วงว่าทั้งสองจะต้องห่างกันแบบนี้

.มีแต่ความเงียบที่เข้าปกคลุมร่างสูง.

มึงคิดให้ดีๆแล้วกัน่วามันดีสำหรับแกแล้วก้น้องเค้าจิงๆแล้วเหรอว่าแล้วยูอิจิก้เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองเพราะใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว

วันนี้ก้เปนอีกวันที่ต้องเดินกลับบ้านคนเดียว.

นี่คาเมะวันนี้เราร้องคาราโอเกะกันมั้ยฮิโระกับโทโมะเหนเพื่อนเอาแต่นั่งซึมเลยชวนไปร้องคาราโอเกะ..เผื่อจะทำให้ร่างบางอาการดีขึ้นบ้าง

อื้ม..ไปสิแล้วทั้งสามก้ไปที่ร้านคาราโอเกะ

โทโมะนายหยุดร้องได้แล้ว..ไม่เหนื่อยรึไงกันฮิโระแซวเพื่อนแก้มป่องที่เอาแต่ร้องเพลง..ตั้งแต่เข้ามาแล้วก้เปนเวลากว่า2ชั่วโมง ที่โทโมะเอาแต่ร้องเพลงไม่ยอมวางไมค์ซักที ทั้งๆที่ตกลงกันแล้วว่าจะให้คาเมะร้องเพื่อระบายความในใจเฮ้อใช้ไม่ได้แลย

อ๊ะเพลงชั้นๆฮิโระเดินออกไปที่หน้าโทรทัศน์..แย่งไมค์กับเพื่อนแก้มป่องที่ไม่ยอมวางซักทีแล้วไมค์ก้ดันมีตัวเดียวอีกด้วยแน่ะ

อ๊า..ช้านจะร้องอ่ะเปนเสียงโทโมะที่ยังยื้อไมค์เอาไว้

แต่ชั้นเลือกเพลงนี้นี่นาฮิโระเถียงกลับพร้อมกับยื้อไมค์จากโทโมะ

อิอิในที่สุดร่างบางก้หัวเราะออกมาแล้วค่อยทำให้เพื่อนใจชื้นหน่อย..นึกว่าแผนนี้จะไม่สำเร็จซะแล้ว..เมื่อรู้กันฮิโระกับโทโมะก้ทำกาแย่งไมค์กันต่อแต่เพลงที่จะร้องน่ะสิ..เล่นไปเกือบจบเพลงแล้ว

เฮ้อ.สนุกจังทั้งสามเดินออกมาด้วยความรู้สึกสดชื่น.

อ๊ะพี่จินแต่ทว่าคาเมะดันมองไปเหนผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของถนนที่คล้ายคนที่เค้าคิดถึงอยู่ทุกวี่ทุกวันเดินมากับผุ้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มต่างโรงเรียน

อ๊ะพี่จินจิงๆด้วย..มากับใครอ่ะโทโมะที่ลืมไปว่า..เพื่อนกะลังถูกจินหลบหน้าอยู่ก้พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย

-นี่สินะ..เหตุผลที่พี่หลบหน้าผมเปนอาทิดมิน่าล่ะทางุจิคุงถึงได้เตือนเรา คงรู้อยู่ก่อนสินะ-พอเหนอย่างนี้แล้ว..น้ำตามันก้พลานจะไหลจึงขอตัวเพื่อนๆกลับบ้านไปก่อน

ไอ้พี่จินบ้าทำไมทำอย่างนี้ฟระกลับบ้านจะบ่นให้หูชาเรยคอยดูสิดันมาทำให้เพื่อนเค้าร้องไห้ฮิโระได้แต่บ่นอุบอิบไล่หลังร่างสูงที่เดินแวะเข้าร้านขายของกับผู้หญิงคนนั้นแล้วก้วิ่งตามเพื่อนตัวเองไปพร้อมกับโทโมะ

คาเมะจังเปนอะไรรึปล่าวด้วยความที่เอาแต่นั่งซึมและก้เอาแต่เหม่อของร่างบางนั้นทำให้เพื่อนๆทั้งสองคนต่างก้เปนห่วง

ไม่กินข้างเหรอ คาเมะฮิโระพูดด้วยความห่วงใยเพราะข้าวกล่องของคาเมะมันพร่องไปแค่นิดเดียวเองน่ะสิ

เราเราไปห้องน้ำก่อนนะแล้วร่างบางก้เก็บข้าวกล่องแล้วก้เดินออกไป

คาเมะ..เปนอะไรรึปล่าว..หน้าดูซีดๆนะโทดมะถามเพื่อนรักด้วยความเปนห่วงขณะที่กำลังเปลี่ยนชุดพละอยู่

ไม่เปนไรหรอกปากก้บอกว่าไม่เปนไรแต่ในใจนี่สิแตกสลายไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่คืนวันนั้นที่เหนพี่จินไปเดินกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว

ไม่เปนอะไรก้ดีแล้วถ้าเปนก้บอกพวกเราละกันฮิโระเดินมาตบบ่าเพื่อนเบาๆเพื่อปลอบใจ

เอ้า..วันนี้วิ่งรอบสนามคนละ 5 รอบ ใครยังวิ่งไม่ครบ ห้ามหยุดอาจารย์หนุ่มหน้าตาดีแต่นิสัยโหดสั่งนักเรียนด้วยเสียงที่น่าเกรงขามจึงทำให้ไม่มีใครกล้าบ่นออกมา

ไหวมั้ยคาเมะโทโมะที่วิ่งมาถามเพื่อนด้วยความเปนห่วง..เพราะวันนี้คาเมะดูเปลี้ยๆยังไงก้ไม่รู้หน้าก้ซีดยิ่งกว่าเก่าอีก.

ตุบ...

อยู่ดีๆคนที่ถูกถามก้ล้มลงไปกองกับพื้นสนาม.

คาเมะ!!!ฮิโรกิที่วิ่งตามหลังอยุ่ก้รับวิ่งเข้ามาพยุงเพื่อนไปห้องพยาบาลพร้อมโทโมะ

ฮะ.ได้ๆอยุ่ที่ห้องพยาบาลนะฮิโระคิดว่า..ถ้ายิ่งปล่อยเอาไว้มันจะยิ่งบานปลาย..จึงตัดสินใจโทรไปบอกจินว่าคาเมะเปนลมแต่อาจารย์ห้องพยาบาลบอกว่าไม่เปนไรแล้วแค่ไม่ยอมทานข้าวและนอนไม่พอจึงทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย.ก้เมื่อคืนนั้นเค้าไปเล่าให้จินฟังว่าคาเมะเหนที่จินไปเที่ยวกับผุ้หญิงคนนั้นจินรู้สึกตกใจมากกลัวคาเมะเข้าใจผิดเลยเล่าความจริงให้ฮิโระฟังว่า..ผู้หญิงคนนั้นเปนเพื่อนสมัยประถมที่เคยมาบอกรักเค้า..แต่ว่าตอนนี้เธอมีแฟนไปแล้วแล้ววันนั้นวันเกิดแฟนเธอเธอเลยขอให้จินไปช่วยเลือกของขวัญเปนเพื่อนแต่ฮิโระไม่เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะอยากให้จินกับคาเมะปรับความเข้าใจกันเองด้วยไม่ต้องมีตัวแทน

..ครืด..

คาเมะ!!เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างสุงที่แทบจะถลาเข้าไปหาร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่ห้องพยาบาลนอกจากสองคนนี้ เพราะอาจารย์มีประชุม..ส่วนฮิโระกับโทโมะก้ต้องไปเข้าเรียนตามปกติจินกุมมือคาเมะไว้ไม่ห่าง..พร้อมกับนำมือแกร่งไปเกลี่ยเส้นผมบนหน้าผากของคนตัวเล็กอย่างเปนห่วง.จินรู้สึกได้ว่าคาเะมดูผอมลงไปมากถึงไม่เจอกันเค้อาทิดกว่าๆก้เถอ่ะใบหน้าก้ซีดเซียวไม่เหมือนคาเมะคนเดิม

พี่จินขอโทษนะคาเมะจังจินพูดด้วยเสียงอ่อนโยนพร้อมกับซุกหน้าไปที่มือบอบบาง

อ่ะ.อือไม่นานคาเมะก้รู้สึกตัว..แล้วยิ่งเหนคนที่เค้าไม่อยากเจอหน้าตอนนี้มานั่งอยู่ข้างๆแบบนี้..ก้ยิ่งทำให้นึกถึงคืนนั้นแล้วน้ำตาก้พากันไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย

คาเมะจัง..เปนอะไรจินที่เงยหน้ามาดูเพราะรู้สึกเหมือนว่าคาเมะจะฟื้นแล้วถ้อยคำที่เตรียมจะพูดมันกลับจุกอยู่ในลำคอเมื่อเหนน้ำตาของร่างบาง

คาเมะจังร้องไห้ทำไมครับหืมจินใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาให้ร่างบางอย่างอ่อนโยน

ฮึกพะ..พี่จิน..หลบหน้า..ผะ..ผม..ฮึกเพระา..ผะ..ผู้หญิง..ฮึก..คน..นะ..นั้น..ใช่มั้ย..ฮึก..ฮะคาเมะพยายามบังคับเสียงสะอื้นเอาไว้

เปล่าครับ.คาเมะเข้าใจผิดแล้ว..จินพยายามจะปลอบคาเมะด้วยท่าทีที่อ่อนโยน..เพราะเค้ารู้สึกสงสารคาเมะขึ้นมาจับใจตั้งแต่รู้จักกันมา..คาเมะไม่เคยร้องไห้เลย

แล้วฮึกหลบ..หน้าผะ..ผม..ทำ..ฮึก..ไมฮะ..

ก้คาเมะบอกพี่จินว่า..คาเมะมีคนที่ชอบแล้ว.พี่จินก้เลยไม่อยากไปขัดขวางความรักของคาเมะ

ฮึกได้ยินดังนั้นร่างบางก้โผกอดร่างสูงจนน้ำตาเลอะเสื้อจนชุ่มไปหมด.

-บอกออกไปสิคาเมะบอกออกไปสิ-เสียงภายในใจมันเรียกร้องจนคาเมะต้องทำตาม

ฮึกคนที่..ฮึก.ผมชอบน่ะ.มันพี่จินตั้งหากเล่าพูดจบก้ยิ่งซบเข้าหาอกแกร่งมากขึ้นจินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นด้วยความดีใจ.ความสงสัยที่ค้างคามานานกลับกระจ่างด้วยถ้อยคำบอกรักง่ายๆของคนตรงหน้า.

รักจินตั้งแต่คอนไหนเหรอคนดีเมื่อรุ้ว่าใจตรงกัน..จินก้ไม่จำเปนต้องใช้สรรพนามที่บังคับให้เค้ารุ้ว่าอยู่ในฐานะอะไรอีกแล้ว

ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วฮะคาเมะตอบด้วยเสียงงุ้งงิ้งกับอกแกร่ง.

.ฟอด.

คนรักของเค้าน่ารักอะไรขนาดนี้..คนที่ถูกหอมแก้มก้ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่

แล้วพี่จินจะบอกผมได้รึยังฮะว่าผู้หญิงที่พี่จินเดินด้วยวันนั้นเปนใครเมื่อนึกได้..คาเมะก้เงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความสงสัยที่ค้างคาใจ..แล้วจินก้เล่าให้คาเมะฟังทั้งหมด..

เหรอฮะ.ผมก้คิดว่าเปนแฟนพี่จินซะอีกแล้วคาเมะก้ยิ้มตาปิด..เมื่อจินไขข้อสงสัยให้แล้ว

ไม่เอา.ไม่เรียกพี่จินแล้ว.เรียกจินเฉยๆก้พอ.

อื้ม

-เหตุการณ์นี้มันคุ้นๆนะ-

"อ่ะ...ไหนลองเรียกสิ"

"....."

เมื่อความเงียบเข้ากอบกินคาเมะ จินจึงให้มือจับปลายคางของร่างบางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน..

"จะ.จิน.."

"อีกทีได้ม้า.."

"จิน"

"ครับคาซึยะที่ร้าก~ของจิน..."แล้วจินก้โน้มหน้าลงไปจูบกับริมฝีปากสีซากุระนั่น..เปนจูบที่อ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยม

จิน..ยังไม่บอกคาซึเลยว่าจินรุ้สึกยังไงคาเมะก้เช่นกัน..ไม่ต้องใช้สรรพนามที่ย้ำฐานะของเราแล้ว

จินรักคาซึยะครับจินตอบด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่จิงจัง.ก่อนที่จะโน้มหน้าลงไปสัมผัสริมฝีปากสีสดอีกครั้งแต่คราวนี้กลับเปนจูบที่ร้อนแรงแฝงไปด้วยความอ่อนโยน.เนิ่นนาน.ไม่รู้จักพอ

เฮ้อ.หวานกันจังน้า~.ฮิโระ..โทโมะ..และยูอิจิที่ยืนดูเหตุการณ์อยุ่หน้าประตูกลับพูดออกมาด้วยความอิดฉา

โทโมะ..เราไม่ทำแบบนั้นบ้างเหรอแล้วยูอิจิก้หันหน้ามาพูดกับโทโมะดยี่นิ้วชี้ไปที่จินกับคาเมะที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

คนบ้าแล้วโทโมะก้ตีลงไปที่ต้นแขนแก้ความเขิน

อ่ะ.อิดฉาคนมีแฟนเฟ้ยแล้วฮิโระก้บ่นออกมาเมื่อได้ยินทั้งสองคนคุยกัน

อิดฉาก้หาสิ..โทโมะย้อนเข้าให้..เล่นเอาคนตัวเล็กเดินงอนกลับห้องไปเลย.

แต่พี่อิดฉาไอ้จินกับคาเมะจังอ่ะยูอิจิทำหน้าจิ้มลิ้มให้โทโมะ

อิดฉาก้ทำสิคนบ้าอุ๊บรอคำนี้มานาน.ยูอิจิก้เลยจัดการกับโทโมะให้คุ้มซะเลย.

+++ F I N +++

ฮ่ะฮ่ายาวเหมือนกันนะเนี่ย

จบเอาดื้อๆซะงั้น.....เปนเรื่องแรกที่แต่งสองวันจบนะเนี่ย...ทุกทีจะดองเปนปีๆ...ก๊ากๆๆ.....

ยังไงก้ขอบคุณที่ติดตามอ่านะคะ.....

บ้ายบาย----จุ๊บๆ...